Goudskool
Er was een web, een web met woorden. Een web met druppels dauw glinsterend en lui bungelend in de ochtendzon.
De dag brak aan na een nacht die helder begon. De maan vol, de andere planeten en sterren eromheen, eindeloos ver. En als je nog verder keek, dan zag je hoe iemand anders (met voor zich op de grond in krulletters "gratis knuffels" geschreven - ik glimlach en geef spontaan een knipoog terug) daar helemaal aan de andere kant en misschien wel zo dichtbij dat je de warmte kon voelen, zich net zo nietig voelde. Zo klein dat alles niet te bevatten leek. Wel te begrijpen misschien, maar gewoon echt niet te bevatten. Te groot, te klein, te vol, te leeg, te niets, te alles. En dat allemaal tegelijk. Probeer daar maar rustig onder te blijven.
Het was verre van perfect. Het was ruw en rauw, meedogenloos en wild. Het was zacht en teder, bruisend, ruisend en kalm. Die ander daar zo ver weg, zo ongelooflijk nabij, die zei dat de schoonheid in de imperfectie zit. In het gebroken servies gerepareerd met gouden verf om de barsten te benadrukken, te tonen hoe kostbaar die littekens zijn. Elke oneffenheid een verhaal, een woord, een gedachte, een betekenis.
De nacht die helder begon sloeg om. Razende wolken kwamen, gierende buien, denderende donderslagen en aan het weerlicht leek geen einde te komen, zelfs al duurde het maar even. Zoals een droom vol waanzinnige avonturen die uren of zelfs dagen zouden moeten duren, terwijl je twee minuten later wakker wordt, verward, want hè: je was maar heel even in slaap gevallen. Dus ja, even plotseling als die omslag kwam, zo snel was het weer voorbij. De verdroogde grond dronk dankbaar alle regen en alles dat teveel was steeg op, verdampte. Mistflarden, mistbanken, dichte mist. Geen geluid, alleen de hartslag van de dingen. Geen hand voor ogen, alleen en op de tast de weg naar huis weer zien te vinden.
De ochtend kwam. Natuurlijk, net als altijd. Met die nonchalante niets-aan-de-hand-attitude. Een beetje uit de hoogte, arrogant misschien. Of gewoon zelfverzekerd, zo’n houding om stiekem een beetje jaloers op te zijn.
De spin weefde haar web op de maat van een ritme en een wonderlijke melodie alleen voor haar te horen, te voelen, te ervaren. Haar eigen favoriete playlist waar wij alleen maar van kunnen dromen. Wij, de mensen en onze onwetendheid. Met onze woorden voor alles waar eigenlijk geen woorden voor zijn. En het toch steeds weer proberen.