Koffieschaamte
Midden op straat vraagt ze of zij mij iets mag vragen en ik wuif met een verontschuldigende hoofdbeweging weg.
Niet veel later mag ik, na veel intern overleg vooraf en de mogelijkheid om op het laatste moment te besluiten alles af te blazen, naar binnen bij een koffietent. De enige plek waar ik soms alleen naar binnen durf.
Zij houdt mij bezig. Zij staat voor al die mensen die ik links, rechts en middendoor afwijs. Omdat ik niet iedereen kan geven wat ze eigenlijk nodig hebben. Een eerlijke, zorgzame, vriendelijke wereld die ook hier op dit mazzeldeel van de globe allesbehalve vrij is van narigheid.
Ik schaam mij voor mijn keuze. Ik kies voor koffie met iets erbij, warm achter glas. En ik voel dat zij dat weet, dat zij mij ziet.
Dan, een paar minuten later, loopt ze binnen. Rechtstreeks naar het toilet. Ik zie haar vanuit mijn ooghoeken en duik onwillekeurig ineen. Betrapt.
Wanneer zij uit het toilet komt kijken we elkaar aan. Ik probeer zo neutraal mogelijk te kijken, maar zij weet het. Ze ziet mij en mijn lege koffiekop, het schoteltje met kruimels.
Een dag later loop ik over straat in Amsterdam. Een vrouw zit scheef op een wankele stoel (of is het een rollator? niet kijken, niet te lang kijken!) en verkoopt de straatkrant: "koop deze krant", zegt ze met een hese stem, ik zie haar vriendelijke, getekende gezicht. En ook nu doe ik precies hetzelfde. Ik loop door en prijs haar doorzettingsvermogen, niet rechtstreeks, maar besmuikt. Nog geen twee minuten later zit ik opnieuw warm achter glas met koffie.
Zondag, pyjamadag. Thuisdag, huishouddag. Het beeld van de vrouwen en met hen al die andere mensen spookt maar door mijn hoofd. Ik vloek. En dan schrijf ik dit op. Kansloos natuurlijk. Meer dan een egotrip is het niet. Een muffe daad om de ander te willen erkennen, dit universele gevoel - dit lezen en onvermijdelijk herkennen - te delen. En dan? Door met de race der ratten en heel af en toe toch wat geld geven of koffie voor iemand kopen. De korte termijn, een schijnvertoning. De gammele afkoop van het schuldgevoel in een onmogelijk groot geheel. Atlas zucht.