Zinsbegorgeling
Als de wind gunstig staat, dan hoor hoor je het draaiorgel. Tenminste, als je van draaiorgelmuzak houdt, dan staat vandaag de wind gunstig. Ik ben er zelf geen fan van. (Leuk. Altijd al eens fan en van achter elkaar willen typen en dan hardop lezen.)
Het is marktdag. En ik woon nagenoeg op de markt. Wind of geen wind, het draaiorgel hoor ik bijna altijd. Het doet mij denken aan luidende kerkklokken of de oproep van de imam. Dat dwingende, alles overstemmende, het lokkende, de stem van een willekeurige denkbeeldige vriend, zo je wilt. Kom shoppen, alles goedkoop, kom nu voordat je buren je voor zijn!
Markt. Ik krijg het er benauwd van. Schuifelend langs kraampjes met opdringerige verkopers. Oké, heus niet allemaal. Het is dat hele kleffe sfeertje van lekker gezellig. En als ik toevallig op zaterdag naar het andere station moet fietsen, dan moet ik ook nog omfietsen. Gek genoeg mag je niet door de meute crossen. En dan heb ik niet eens een dikke fiets.
Tja. Met al die gekte op deze planeet moet je toch ergens over zeuren. Iets dat nog enigszins te behappen valt, zonder buiten adem te raken van verdriet.
Ondertussen moeten we juichen dat de brandstofprijzen geen grenzen kennen als het om een raketlancering gaat. Dat het wat mag kosten om als een ware kermisattractie een rondje langs de maan te slingeren in een volgende stap om haar moedwillig te koloniseren en dus te slopen. Elke avond bied ik haar mijn excuses aan voor het feit dat wij haar zonder haar expliciete toestemming molesteren, waarbij ik haar vergeef dat zij mij soms wakker kan houden wanneer de zon haar wel heel hevig op doet lichten. Zeg zelf, daar kan zij ook niets aan doen. Nee, over onze satelliet, zonder wie wij er niet eens zouden zijn, niets dan goeds.
Van de markt naar de maan en weer terug. Ik vrees dat een volgende maanmissie een draaiorgel aan boord heeft.